Στην Ευρώπη κανείς δεν φεύγει από το χωριό του…

Θα έχετε διαπιστώσει σήμερα, ότι αυτό που κάναμε χθες και αυτό που κάνουμε σήμερα είναι ένα σεμινάριο πολιτικής. Έχει σχέση με την διατροφή, με την παραγωγή, την επεξεργασία, την τυποποίηση προϊόντων και ιδιαίτερα βιολογικών επώνυμων προϊόντων, με εξαγωγές και κατ’ επέκταση με τον πλούτο της χώρας.

Επειδή προσκλήθηκα εδώ και σαν αντιπρόεδρος του Κέντρου Ποντιακών Μελετών, θα ήθελα να πω λίγα λόγια για την εφημερίδα «Πόντος» του Φωκίωνα Φουντουκίδη, στυλοβάτη του Ποντιακού ζητήματος, είναι το όργανο για την διεθνοποίηση του Ποντιακού ζητήματος. Είναι η εφημερίδα που αναδεικνύει και φέρνει την ιστορία του Ποντιακού χώρου στο προσκήνιο και στη χώρα μας.  Χάρηκα πριν ακούγοντας την Ποντιακή λύρα και την Κρητική λύρα που δείχνει την λεβεντιά της Κρητικότητας Εμείς οι Πόντιοι στερούμεθα χώρου, όπως είπε ο εθνικός μας ποιητής στον Ποντιακό χώρο Ηλίας Τσιρκινίδης.

«Επέμναμε αλλόξενοι σ’ αλλόξενα τα τόπε επέμναμε αστερέωτοι ση χώρας τα στερέας. Και αν έρται ο 15 Αύγουστον και αν εν τη Παναϊας, σον Αέρ (ου) κι αχ πάσκουμες, σην Σουλεμάν (ου)κι πάμε, (ου) κι έχουμε τα παρχάρα μουν και τα’ άγια μοναστήρια (ου) κιέχουμε τα ψηλά ρασιά και τα νερά τα κρύα». Έχει συμβολισμούς η Ποντιακή λύρα, τεράστιους συμβολισμούς. Από τα κάστρα, τις εκκλησίες, τα παρχάρε’ μουν και τα παρχαρομήτε με τη Παναϊας τα δάκρε και τα μανουσακέας, τα παρχαρομάνας. Ιστορία τριών και πλέον χιλιάδων ετών από μία ολόκληρη Αυτοκρατορία μας έμεινε μόνο μια τρίχορδη λύρα, αυτό το νόημα έχει η λύρα για τον Πόντιο.
Παρακινεί, ξεσηκώνει, εκστασιάζει τον Πόντιο στο χορό, αλλά και διατραγωδεί τον πόνο του ξεριζωμού και τα παθήματα της Γενοκτονίας στον Πόντο και στη Σιβηρία. Υπάρχει ακόμη τρίχορδη λύρα μετά τον ξεριζωμό των χριστιανών, υπάρχει στον Πόντο. Κάνουμε ταξίδια στον Πόντο και ακούμε την τρίχορδη λύρα από τους μωαμεθανούς και, προς Θεού, στον 20ο αιώνα από τους κρυπτοχριστιανούς.

Η ελληνική Πολιτεία, όπως επί 70 χρόνια ηθελημένα αποσιώπησε την Γενοκτονία, αποσιωπά και τώρα την ύπαρξη ενός και πλέον εκατομμυρίου Ελλήνων της περιοχής του Πόντου. Ψάχνει βέβαια ίχνη από τους Καλάς στο Πακιστάν.  Θα κάνω ένα πέρασμα στην πολιτική του Πόντιου σε σχέση με τις Ευρωεκλογές. Θα υπενθυμίσω ότι εσείς κάνατε το καθήκον σας, κάνατε την προσπάθεια να περάσει το Ποντιακό ζήτημα στην Ευρωβουλή.  Αλλά δεν κάνανε την προσπάθεια αυτοί κι εγώ δεν θα βάλω τον φίλο μου τον Κώστα τον Ψαθά – να κρούει με τον Ταούλ’ νατ’ τα Κιφάλια τουν – δεν θα το κάνω αυτό.

Οι ίδιοι αυτομαστιγώνονται μπροστά στον καθρέφτη τους – και κρουν το Κιφάλνα τουν, βλέποντας, ότι τα κόμματα που στήριξαν δεν είχαν ούτε έναν Πόντιο εκπρόσωπο στην Ευρωβουλή. Δυο εκατομμύρια λοιπόν Πόντιοι έχουν δικαίωμα ψήφου κατά το σύνταγμα αλλά δεν έχουν δικαίωμα του ψηφίζεσθαι για τα μεγάλα κόμματα. Αλλά αγαπητοί μας φίλοι ας περάσουμε στο σεμινάριο της Γαστρονομικής Εγνατίας – που γίνεται στη χώρα από τον χαρισματικό πολιτικό και διανοούμενο τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη και τους συνεργάτες του.
Αυτό είναι μια πολιτική σύγχρονη. Συμμετέχετε και έτσι το βλέπετε στο σεμινάριο αυτό αλλά τα Μ.Μ.Ε. δεν ενημερώνουν τον ελληνικό λαό, το τι γίνεται, γιατί αυτό είναι πολιτική. Δεν ενημερώνουν τον ελληνικό λαό, γιατί πίσω απ’ τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης κρύβονται ορισμένοι που εμποδίζουν την ενημέρωση, όπως την εμπόδισαν και στις Ευρωοεκλογές. Εσείς οργίζεστε γι’ αυτό. Ο Μιχάλης κάνει το καθήκον του, ποτέ δεν τον ενδιέφερε η προβολή του, πικραίνεται όμως που ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να ενημερωθεί για την προηγμένη αυτή εκδοχή της πολιτικής.

Γιατί όταν μιλάμε για ανάπτυξη της περιφέρειας τι σημαίνει; Όταν το 80% των σχολείων έκλεισαν, ακόμα και δάσκαλοι δεν το έχουν αντιληφθεί, ούτε δεν ιδρώνει το αυτί τους για το κλείσιμο των 80 % των σχολείων, που επιφέρει τη συρρίκνωση και το σβήσιμο του χωριού. Και τα χωριά με τις ωραίες πλατείες και τα ωραία σπίτια με τις πασχαλιές θα μείνουν έρημα.

Εμείς θα συγκεντρωθούμε στο Αθηνοκεντρικό Κράτος ή στη Θεσσαλονίκη, αυτό όμως φέρνει φτώχεια. Ήθελα να σας πω ούτε στην Αυστρία ούτε σ’ άλλη Ευρωπαϊκή χώρα φεύγει κανείς απ’ την επαρχία και το χωριό του. Εκεί γίνονται θέσεις εργασίας, εκεί υπάρχει όχι μόνο διοικητική αλλά και οικονομική αποκέντρωση.

Η Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση ιδρύθηκε για την ισόρροπη ανάπτυξη της περιφέρειας και είναι κίνημα που φέρνει νέες ιδέες για την αρχιτεκτονική ωραιοποίηση της χώρας.
Δεν είναι δυνατόν να πάρουμε τον κοινωνικό άνθρωπο της υπαίθρου, τον αρχοντοχωριάτη να τον βάλουμε σε ένα υπόγειο της μεγάλης πόλης που δουλεύει 30 - 40 χρόνια και κάνει 30 - 40 εκατομμύρια για να ανέβει στον πρώτο όροφο, είναι αντιοικονομικό είναι αντικοινωνικό.

Όσοι δεν ακούσατε τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη χθες, μόνο να σας υπενθυμίσω, όταν μιλάει για επώνυμα τυποποιημένα προϊόντα λέει τα εξής: Εμείς στην Ελλάδα έχουμε το πολύ 1.000 ετικέτες κρασιών η Πορτογαλία έχει 80.000 η Ισπανία 100.000 και λέει και μια μεγάλη αλήθεια, ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι Σαουδική Αραβία του Λαδιού. Το Oliven Oil  θα έπρεπε να είναι σ’ όλο τον κόσμο, σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά. Αλλά αυτό για να γίνει χρειάζεται μια άλλη πολιτική, πολιτική τυποποίησης προϊόντων πολιτική εξαγωγική, που όλα αυτά τα χρόνια είναι ανύπαρκτη. Δεν γνωρίζω εάν είναι σύμπτωση αλλά εγώ πιστεύω ότι επιηρεάζουμε και σήμερα το πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας, όπως τη μετονομασία του Υπουργείου Γεωργίας σε Αγροτικής Ανάπτυξης και τροφίμων. Εδώ είναι λοιπόν η Γαστρονομική Εγνατία, ήρθατε και τόσοι πολλοί εκθέτες από τη χώρα. Απ’ την Καλαμάτα με βιολογικό λάδι, απ’ τις Φέρες με το θρακικό πεπόνι, απ’ τις Σέρρες με τα βιολογικά κρέατα, οι βιοτέχνες με τους θησαυρούς της ποντιακής κουζίνας. Ας σκύψουν τα μεγάλα κόμματα να  μπούνε στην πολιτική. Εμείς τους δείξαμε το δρόμο. Να θεμελιώσουν την χώρα σαν κράτος-χώρα από το υπάρχον Αθηνοκετρικό. Πολλά τους έχει διδάξει επί τόσα χρόνια ο Μιχάλης, είναι καιρός να αφήσουν τα σαλόνια των μεγάλων πόλεων.